مشروح سخنان دکتر جلیلی در جمع طلایه داران انقلاب، کنگان

عصر سه‌شنبه ۱۸بهمن، نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی در جمع مردم ولایتمدار شهرستان کنگان حضور یافت و در حسینیه ثارالله سپاه ناحیه کنگان سخنرانی کرد.  این مراسم با حضور امام جمعه، فرماندار و فرمانده سپاه کنگان برگزار شد.

فراموشی حافظه تاریخی ملت موجب زیان­های بزرگ به کشور است

اگر ملتی فراموش کند که چه مسیری را آمده است، این فراموشی موجب می‌شود که تجربیات خود را از دست بدهد. اگر تجربه‌ی مثبتی داشته باشد، دوباره باید هزینه کند تا به آن تجربه برسد. اگر تجربه‌ی تلخی هم داشته باشد، فراموشی آن یعنی دوباره باید یک هزینه‌ی مضاعف بدهد و چه بسا چنان تجربه‌ای تکرار شود. هردوی این‌ها موجب زیاد شدن هزینه می‌شود. یکی از کارهایی که بسیار اهمیت دارد این است که یک ملت تجارب ملی، محلی، انقلابی و دینی که سرمایه‌های بسیار گران سنگی هستند را حفظ کند. همان‌طور که در زندگی فردی اگر تجربه‌ای را از دست بدهید و فراموش کنید، باعث می‌شود که هزینه‌های آن برای شما دوباره ایجاد شود.

با انقلاب اسلامی چقدر به حیات طیبه دست پیدا کردیم؟

در چهل و چهار سال گذشته یک حرکتی شکل گرفت، این حرکت چه بود؟ «اِستَجیبوا للهِ‌ وَ لِلرَّسولِ اِذا دَعاکُم لِما یُحییکُم» ملتی قیام کرد و دعوت خدا و پیامبر را اجابت کرد. وعده‌ی الهی هم این بود که اگر این دعوت را اجابت کنید، حیات جدید خواهید گرفت. « لِما یُحییکُم» زنده خواهید شد. آن حیات که وعده داده شده است، چیست؟ چگونه ایجاد می‌شود؟ این تعبیر قرآن است «مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً». مرحوم علامه طباطبایی در تفسیر المیزان بیان می‌فرمایند که این حیات طیبه‌ مربوط به همین حیات دنیاست، اما بالاتر از حیات فعلی و جاری‌ست که همه‌ی انسان‌ها دارند. و لازمه آن به صراحت قرآن، ایمان و عمل صالح است. حیات‌طیبه یعنی یک حیات دلنشین و گوارا. سوال این است که  با انقلاب ‌اسلامی که برای آن چنین وعده‌ای بوده است، الان در چه نقطه‌ای هستیم؟ آیا به آن نقطه رسیده‌ایم یا نه؟ وقتی چنین حرکتی شروع شد از قدرت‌های بزرگ کسی به آن خوش آمد نگفت بلکه از همان ابتدا، یعنی زمانی‌که همه‌ی ملت ایران قیام کردند که شاه باید برود، آن‌ها می‌گفتند شاه باید بماند، ولی شاه رفت. در این چهل ‌و چهار سال نه تنها خوشامد نگفتند، بلکه آنچه که در توان‌شان بود در برابر ملت به کار بردند. از همان روزهای اول انقلاب ناآرامی‌ها، آشوب‌ها و حرکت‌های ضد انقلابی شروع شد که منجر به ترور شد، فقط هفده‌ هزار نفر در ترورها به شهادت رسیدند. حرکت دیگر، هشت سال جنگ با بکارگیری بدترین سلاح‌ها بود. بعد از جنگ، فشارهای اقتصادی، فشار حداکثری بود. مقابله‌ی با ما به سخت‌ترین شکل آن انجام شد. در نقطه‌ای هستیم که چهل و چهار سال مبارزه کردیم و اینگونه فشارها را پشت سر گذاشته‌ایم. این چهل و چهار سال را که طی کردیم کار و تلاش می‌کردیم، هرچند برخی مشکلات هم بود.

مقاومت و پیشرفت توأمان در مقابل فشارهای دشمنان

به نقطه‌ای رسیده‌ایم که مقامات رسمی آمریکا بیان کردند راهبرد فشار حداکثری شکست فاحش خورد. به این نقطه که رسیده‌ایم فقط مقاومت نکردیم، بلکه پیشرفت هم کردیم. دشمنان انتظار داشتند که با هر یک از این حرکت‌ها بتوانند این چراغ را خاموش کنند، همان‌گونه که در خیلی جاها این کار را کردند. در همین 12سال گذشته، در جهان اسلام، مصر، تونس، و نقاط دیگر حرکت‌هایی شد ولی با یک حرکت و یک کودتا آن را خاموش کردند. در ایران، موقع ملی شدن نفت، حرکتی شروع شد که فقط  می‌خواست نفت را ملی کند، آن را خاموش کردند. اما چرا علی‌رغم همه‌ی تلاش‌هایی که کردند چهل‌وچهار سال است نتوانستند این کار را در برابر حرکت ملت ما انجام بدهند؟ ملت ما چه قدرتی داشت؟ چه حیاتی گرفت؟ اینجاست که وعده‌های قرآنی دیگر فقط باور شما نیست، بلکه تجربه‌ی شما شده است «اِستَجیبوا للهِ‌ وَ لِلرَّسولِ اِذا دَعاکُم لِما یُحییکُم». خود آن­ها اعتراف می‌کنند که به اهدافشان نرسیدند.

شناخت دقیق نقاط قوت و ارتقای آن­ها لازمه ادامه پیشرفت کشور

امروز شما در نقطه‌ای هستید که دشمن دیگر گزینه قابل عرضه‌ای ندارد. گزینه‌ی نظامی اولین گزینه او بود که استفاده کرد. فشار اقتصادی را استفاده کرده، فشارهای سنگین سیاسی و روانی را استفاده کرده است. این که می‌بینید دلخوش می‌کند به چند فحش، چاقوکشی و رفتارهای این‌چنینی، از سر استیصال است. اکنون در این نقطه، ما چه وظیفه‌ای داریم؟ در گام دوم انقلاب باید به چه نقطه‌ای برسد؟ یکی از افتخارات انقلاب‌اسلامی این است که به حداقل‌ها اکتفا نکرده بلکه به قله‌ها نگاه کرده است. باید به قله‌ها برسیم. اما چگونه؟ ما باید مختصات این نقطهای که در آن هستیم را دقیق بشناسیم؛ نقاط موفقیت و نقاط عظمتی که ملت ما داشته را دقیق بشناسیم و اجازه ندهیم فراموش شود. اگر می‌خواهید آینده موفق‌تر و قوی‌تر باشید، مثل همان زندگی شخصی، اگر کسی یک داشته‌ای دارد حالا می‌خواهد بیشتر شود، باید روی داشته‌های خود حساب باز کند. تمام تلاش دشمن این است‌که داشته‌های شما را بپوشاند، تحقیر کند. خودش می­گوید که در منطقه هفت هزار میلیارد دلار آورد و چیزی به دست نیاورد. چند سال پیش به صراحت می‌گفتند که جمهوی‌اسلامی چهلمین سال انقلاب خود را نمی‌بیند، اما به کوری چشم او، امسال چهل و چهارمین سالگرد آن را داریم می‌بینیم. همه‌ی آن‌ها پای کار آمدند، در همین چندماه اخیر شما ببینید از شرق دنیا تا غرب دنیا باهم پای کار می‌آیند. از نخست وزیر استرالیا تا نخست‌وزیر کانادا، نه اینکه فقط یک بیانیه بدهند، نخست وزیر یک کشور می‌آید رسماً در تظاهرات علیه ایران شرکت می‌کند. اگر کشور ضعیفی بوده، مشکلات داشته، توانمندی نداشته و سراسر ضعف بوده، که باید تمام می‌شد. چرا نتوانستند؟ بنابراین توانمندی­هایی بوده است که اگر شما آن را نشناسید و دشمن، آن را تحقیر کند یا تقلیل بدهد یا  بپوشاند- که یکی از معانی کفر پوشاندن است- آن توانایی را برای حرکت آینده‌ که باید آن را ارتقا بدهید، از دست می‌دهید.یعنی اگر با یک نرم‌افزار و قدرتی، این گردنه‌ها و جنگ را پشت سر گذاشتید، جنگ را با موفقیت پشت سر گذاشتید، حتما با آن می‌توانید از اقتصاد، صنعت، کشاورزی و موضوعات فرهنگی-هنری هم موفق بیرون بیایید.

اینکه مقام معظم رهبری فرمودند ما امروز در نقطه‌ی پیشرفت هستیمیعنی اینکه ما در این چهل و چهار سال که این همه موانع پیش رو داشتیم، فقط مقاومت نکردیم بلکه پیشرفت هم کردیم. اكنون شما در نقطه‌ای هستید که دشمنان می‌گویند دیگر گزینه‌ای ندارند؛ یعنی شما می‌توانید اوج بگیرید و با سرعت حرکت کنید. لازمه آن چیست؟ اینکه همه نقش خود را پیدا و آن را ایفا نمایند. مسؤلین اعم از دولت،مجلس،قوه قضاییه و دیگر مسئولین  یک نقش دارند، و هم مردم یک نقش دارند. در زمان جنگ، فقط این نبود که کسی که در خط مقدم می‌ایستاد، نقش ایفا می‌کرد، بلکه فلان پیرزن روستایی، در روستا برای رزمندگان اسلام  دستکش می‌بافت. هرکس برای خود نقشی تعریف می‌کرد.

نقش دولت این است که باید این فرصت را قدر بداند و تمام توان خود را  برای جهش کشور به‌کار گیرد. با برنامه و جدیت آن را دنبال کند. نقش مردم چیست؟ کمک به دولت. کمک به دولت چیست؟ این است که سایه به سایه هم پای دولت حرکت کنند. نقاط قوت دولت را تقویت و پشتیبانی کنند تا با قدرت پیش برود. کار دیگر هم این است که اگر جایی کار خطایی صورت می‌گیرد همه کمک کنند تا آن خطا رفع شود. این را باید توجه داشت چون بعضی مواقع، بعضی دوستان می‌گویند الان که نمی‌شود نسبت به این خطا مسئله‌ای بیان کنیم، اتفاقا الان وقت آن است. همه برای کمک به دولت، کشور و انقلاب احساس وظیفه کنند، اگر خطایی می‌بینند کمک کنید آن خطا تصحیح شود. اگر ضعفی می‌بینند آن ضعف برطرف شود. اگر نقصی هست، همه کمک کنند تا رفع شود و کار تکمیل شود. این آن حرکت عمومی‌ست که باید شکل بگیرد.

خواهش من از شما طلایه‌داران انقلاب به‌عنوان کسانی که در حد وسع خود مسولیتی را عهده‌دار هستید، این است که تمام توان خود را به اندازه‌ی وسعی که دارید در آن کار بگیرید، نقطه‌ی قله را ببینید و به آن برسید. به حداقل اکتفا نکنیم، به روزمرگی دچار نشویم اگر خدماتی باید بدهیم آن خدمات را به بهترین شکل، در اوج آن انجام دهیم. اگر یک کار اقتصادی، صنعتی، فرهنگی و عرصه‌های دیگر در امکان ما هست که باید انجام بدهیم ببینیم این چگونه می‌تواند امروز به اوج خود برسد.

تمام توانمندی انقلاب ما این بوده که دشمنان ما نمی‌توانند در برابر آن بایستند. این است  که آن‌ها را دچار اشتباهات مکرر محاسباتی کرده و نمی‌توانند محاسبه کنند که چگونه می‌شود یک ملتی قیام کند، همه‌ی قدرت‌های بزرگ شیطانی، تمام توان خود را در برابر آن به‌کار بگیرند ولی موفق نشوند. این بحث خیلی مهمی‌ست. او که می­داند در فلان موضوع، در جنگ، در منطقه چقدر هزینه کرد. گاهی عدد می‌آورند، بیان می‌کند فقط در عراق هفت هزار میلیارد دلار هزینه کرده است. می‌گوید در فلان‌ جا فلان کار را کرده ولی نتوانسته به هدف خود برسد. خودشان هم بیان می‌کنند که اگر ما این منطقه را ناامن کردیم، هدف نهایی تنگ کردن حلقه برای جمهوری اسلامی بوده، اما چرا نتوانستند؟ و انشاالله باز هم نخواهند توانست و چگونه می‌توانیم این موفقیت را مضاعف کنیم؟ این همان بحث اصلی است. این نقطه قوت ملت ماست. این یعنی این که در نقطه‌ای هستید که حالا می‌توانید اوج بگیرید و پیشرفت را سرعت بدهید. اینجا حافظه تاریخی ملت و تحلیل دقیق از شرایط به‌کار می‌آید تا اگر این قوت را شناختی، آن موقع باید آن نقاط ضعف هم برطرف کنی. اگر نقاط قوت را نبینی، یک اشکال بزرگ است. باید نقطه‌ی قوت را ببینی. همچنان که اگر نقاط ضعف و زخم را نبینی یک اشکال بزرگ است. یک بدن قوی و تنومند بعضی وقت‌ها با یک زخم ممکن است لطمه ببیند. آن زخم را باید التیام داد، آن زخمی که مگس به روی آن می‌نشیند، آن زخمی که مانع این می‌شود که از این بدن تنومند، قوی استفاده شود. طبیعتاً این باید اولویت پیدا کند.

هرکس، در هرجایی، در سطح ملی، محلی و در یک موضوع تخصصی، یک وسع و مسئولیتی دارد، آن مسئولیت یک بار سنگین است، اینگونه نیست که بگوید حالا همین امروز را رد کنیم تا فردا بیاید. ببینیم در آن کار چه نقطه‌ای را هدف گذاری می‌کنیم تا به آن نقطه‌ی عالی برسیم، تا ملت ما در عرصه‌های مختلف به  قله‌ای که در تراز انقلاب اسلامی‌ست برسد. در این دامنه اگر به سمت قله حرکت کردیم، ‌یک موفقیت‌هایی را داشتیم. بخشی از راه را آمدیم، اما یک بخشی از راه هم مانده است. این همان طور زحمت می‌خواهد، مجاهدت می‌خواهد، کسانی باید با همه‌ی وجود تلاش کنند تا ملت بتواند به آن رفاه، کمال، اخلاق، معنویت و پیشرفت‌های علمی و صنعتی که شایسته‌ی انقلاب هست، برسد.