انتخابات تمام شد و جام جهانی تمام شد و بوق زدن های جماعت تمام شد. من هم به خیابان آمدم و بوق هایم را زدم و تبریکاتم را هم گفتم. اما من با اعتقاداتم زندگی کرده ام و تا هنوز همانم که هستم و از امروز همان دیدبانم که بودم. اگر انتخابات باز هم تجدید شود من به همان بزرگمردی رای می دهم که دادم چون من با اعتقادم زندگی می کنم.
هجده سال قبل نمی دانم در دوره ی خاتمی یا هاشمی من همان وابسته فرهنگی یی بودم که تا هنوز هم هستم و علی رغم توجهات دولت اصولگرای احمدی نژاد و پیغام و پسغام هایی که برایم رسید ترجیح دادم همان مسئولیتی را داشته باشم که قبلا هم داشتم و همان دیدبانی بمانم که قبلا هم بودم و از فردا دوباره از برج دیدبانی دلم بالا می روم و بی منت این و آن همان شاعری خواهم بود که باید باشم. از نظر من کلید اصلی نجات این مردم همان ظرفیت شناسی است و همان اعتقاد و همان مقاومت است اما باید اجازه داد تا کلیدهای دیگر هم بچرخند و با رعایت اعتدال و عدل کارشان را بکنند تا ببینیم چه می کنند.
بله دوران بوق زدن ها برای عده ای تمام شد اما برای من این تازه شروع بوق زدن هاست. هر وقت ریخت و پاش توله های آقازاده ها را دیدم بلند بوق می زنم. هر وقت خوشرقصی آدمهای فرصت طلب را دیدم فورا بوق می زنم. هر وقت پنهان کردن بودجه های فرهنگی توسط منتسبان این و آن را در اداره ی بوق دیدم فی الفور بوق می زنم. من سی سال است که دارم بوق می زنم و بعد از این هم بوق خواهم زد. این را گفتم که گفته باشم تا بعضی فکر نکنند که خیلی چیزها تمام شده . نه ، اتفاقا خیلی چیزها تازه شروع شده و ما حتی یک قدم از اعتقاداتمان کوتاه نمی آییم. حتی یک قدم. این را به خاطر جوجه پنجزاری هایی می گویم که دیروز به رنگی بودند و امروز به رنگی و هر روز در پیغامگیرم توهین هایشان را تکرار می کنند و تازه بال و زبان در آورده اند و فرهنگ را با سطل آشغال اشتباه گرفته اند. ما رنگ مان همان رنگ خون دلمان است که بود. ما همانیم که بودیم . ما رنگ عوض نمی کنیم.