به گزارش سایت حیات طیبه، علیرضا قزوه شاعر شعر معروف مولا ویلا نداشت و یکی از چهره های شاخص جبهه فرهنگی انقلاب در یادداشتی در وبلاگ شخصی اش - عشق علیه السلام - به موضوع فرهنگ و پیچیدگی های آن در عرصه ی سیاستگذاری و اجرا پرداخته است. این یادداشت به نقل از وبلاگ ایشان تقدیم می شود.
فرهنگ در جامعه ی ما از پیچیده ترین عرصه هاست که تاکنون توجه چندان جدیی به آن نشده است. هر دولتی که آمده جایگاه فرهنگ را در ذیل سیاست و اقتصاد تعریف کرده. کدام دولت می تواند مدعی باشد که برایش ارزش وزیر فرهنگ بالاتر از وزیر خارجه اش بوده است؟ تقریبا هیچ کدام. کدام دولت می تواند مدعی باشد که شورای عالی انقلاب فرهنگی برایش جدی تر و مهم تر از شورای امنیت ملی بوده است؟ تقریبا هیچ کدام.
یعنی تمام دولت ها که تا به حال آمده اند فرهنگ را نهایتا در هفت هنر خلاصه کرده اند و فکر کرده اند که فرهنگ یعنی شعر گفتن شعرا در تالار و جمع خودشان و فیلم ساختن فیلمسازان در جایی به نام شهرک سینمایی و نواختن ساز اهل موسیقی در جایی به نام تالار وحدت. تازه این بهترین تعریف دولت ها از فرهنگ بوده است. تا به حال هیچ دولتی سیاست و اقتصاد و نظامی گری اش را برمبنای فرهنگ تعریف نکرده و فرهنگ را معادل اخلاق در جامعه ندانسته و حتی حوصله تعریف فرهنگ را هم نداشته است. این است که فرهنگ به جای مادر بودن همیشه حکم همان زن بابا را داشته است.
همواره در مجلس شورای اسلامی کمیسیون فرهنگی کمترین مشتری را داشته است و در خیلی از مواقع مشتری های ناچارش هم کسانی بوده اند که در طول عمرشان یک بار پایشان به مراکز فرهنگی یی چون حوزه هنری باز نشده است و نمی دانند که مثلا مجید مجیدی نوازنده ویولن است یا نقاش معاصر.
من انتظار چندانی از این دولت ندارم. چون آنها که بیش از این دولت داعیه فرهنگ داشتند تقریبا کار چندانی نکردند. فقط خدا کند این شاکلید به در فرهنگ و به درد فرهنگ بخورد. و اگر هم دری را باز نمی کند لااقل این کلید در داخل آن قفل نشکند و کار دست همه ندهد. اگرچه من عقیده دارم که به قول بیدل: در دست ما کلید در باز داده اند ... فرهنگ راهش مشخص است و درش باز است و مهم آمدن به سوی این در و دروازه است.
ضمن آن که من معتقدم دولت جدید باید نمادهای فرهنگی و رمز و راز و استعاره های فرهنگی را بهتر بشناسد. حتی خود کلید نماد دقیقی نیست و گاهی ظریفان از آن به چیزهای دیگری تعبیر می کنند. فرهنگ عرصه ی دشواریست. بسیار پیچیده است و در نگاه اهل نماد و اهل استعاره و اهل ظرافت حتی از رنگ بنفش می توان تعابیری چون کبودی و خشونت و درگیری را بیرون آورد. من دعا می کنم که این رنگ رفاقتی با رنگ سبز فتنه نداشته باشد.
به هر حال دولت جدید دولت امید است و دولت همدلی و این را در نخستین مصاحبه ی رییس محترم دولت جدید در گفتار دیدیم و امیدواریم که در رفتار هم ببینیم. آن موقع من با صدای بلند همه جا جار می زنم که مرحبا به این دولت امید و به دولت فرهنگی توام با سیاست جناب آقای روحانی. خدا را چه دیدید شاید این شاه کلید معجزه کند.