علی مسعودی؛ کارشناس ارشد اقتصاد بین الملل
آنها که به دغدغههای رهبری توجه دارند می دانند که زمان زمان گذر از پیچ تاریخی است. و آنان که عمیقتر مینگرند پیچ تاریخی را در مقاومت مقابل استکبار و نظام سلطه میبینند. بیشک مقاومت ملت ایران در این برهه زمانی است که تاریخساز خواهد شد. تاریخی که نه با سلطه قدرتهای زورگو و استثمارگر که با قدرتهای اسلامی عدالتخواهانه نوشته می شود.
ما در برههای قرار گرفتیم که نظام سلطه با تمامی توان در مقابل نظام عدالتخواهانه اسلام ناب قرار گرفته و آخرین حربههای خود را که جنگ اقتصادی است به کار گرفته است. طبیعی خواهد بود تحت فشار همه جانبه دشمن، دستهبندیهای داخلی نیز به سمت سوی دو محور اصلی حرکت کند. یک سر محور سازش و در سر دیگر محور مقاومت. در این میان نیز کسانی قرار دارند که به مرور زمان یا به محور سازش و با به محور مقاومت خواهند پیوست. بروز تام این دستهبندی بدون شک در انتخابات ریاست جمهوری خواهد بود. به عبارت دیگر فارغ از دسته بندیهای سیاسی میتوان جریانات موجود در انتخابات را به دو دسته جریان سازش و جریان مقاومت تقسیم کرد. دو سر طیف که افراد مختلف آن را نمایندگی می کنند.
دغدغه ما قرار گرفتن شخصی در راس کار است که با قوت جریان مقاومت را بتواند نمایندگی کند. نمایندگی جریان مقاومت تنها به شعار دادن آن نیست که البته آن نیز لازم است اما کافی نیست. نماینده جریان مقاومت باید به الزامات مقاومت نیز آگاه باشد و برای تحقق مقاومت حداکثری برنامه داشته باشد.
سعید جلیلی اگر چه جوانترین کاندیدای موجود در صحنه انتخابات است اما به جرات میتوان گفت آگاهترین فرد به بایدهای مقاومت و مسایل مقاومت بوده و از آن مهمتر باور راسخ به مقاومت دارد. سابقه جلیلی در شورای امنیت و به خصوص در سه سال اخیر، او را تبدیل به آگاهترین فرد در مواجهه با تحریم های اقتصادی در کشور کرده است. جلیلی را می توان مرد جهاد اقتصادی در تراز داخلی و بین المللی دانست. رای به جلیلی به طور قطع رای به مقاومت است و البته تعهدی برای ایستادگی در راه مقاومت.