دکتر جلیلی در نود و نهمین جلسه حکمت سیاسی اسلام در قرآن گفت:
کار نمایشی در اقتصاد، سیاست و اجتماع، موثر نخواهد بود. شعار «سرمایه‌گذاری برای تولید» با همایش و بنر زدن شکل نمی‌گیرد. برای جهش اقتصادی، مشارکت و سرمایه‌گذاری مردمی و برنامه‌ریزی نیاز است. هر کدام الزامات و اقتضائات خودش را دارد.
درباره مشکلات بانک‌ها، هیچ نگاه اقتصادی، از چپ و راست، نمی‌تواند از این رفتارها دفاع کند. در اقتصاد باید نظم وجود داشته باشد؛ نشت در اقتصاد قابل قبول نیست. اگر ناترازی دازیم، لااقل باید مانع نشت منابع بشویم. نمی‌شود مردم مستضعف مالیات بدهند اما قله‌های ثروت مالیات ندهند. فرار مالیاتی از امور مهم است.
یک اندیشه زمانی تبدیل به تمدن می‌شود که امتداد پیدا کرده و در عمل ظهور و بروز پیدا کند.
اگر آنچه در کشور جاری است، عمل صحیحی است، باید آن را تقویت و پشتیبانی کنیم تا ان‌شاءالله با قدرت جلو برود و اگر جایی نقص یا خطایی وجود دارد، باید گوشزد کنیم تا نقص آن برطرف شود.
در اندیشه سیاسی، باید توجه داشت که آن مدینه فاضله مد نظر اسلام چیست، قرار است به چه هدفی برسیم و این هدف چگونه محقق می‌شود؟ در اندیشه سیاسی اسلام، انسان در هستی آمده است تا مورد آزمون قرار بگیرد. یکی از عرصه‌های مهم این آزمون، عرصه عمل است.
یکی از امتیازات اندیشه سیاسی اسلام، این است که پروردگار عالمیان این اندیشه را تجویز کرده است و این تجویز، متناسب با وسع انسان است.
قرآن کریم می‌فرماید «كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعَىٰ إِلَىٰ كِتَابِهَا الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»؛ هر امتی کارنامه جمعی‌اش را دریافت می‌کند. تکالیف جمعی مانند جهاد تبیین و امر به معروف و نهی از منکر، وظیفه جمعی ماست. آیات متعدد در قران هست که چگونه عمل، ضایع می‌شود.