دکتر جلیلی در نود و هشتمین جلسه‌ی حکمت سیاسی اسلام در قرآن گفت:
قیام امام مقابل مستکبران نتیجه اقامه نماز او در برابر مقام کبریایی پروردگار بود.
اگر قرآن کریم می‌فرماید «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ»، نسل ما توفیق زیستن در دورانی را داشت که شخصیتی اندیشه اسلامی را در زندگی اجتماعی و سیاسی مردم امتداد داد، آن را دنبال کرد و آثار آن را که حیات حقیقی و زندگی واقعی بود، به تمام جهانیان نشان داد.
علت اینکه این اثر در دوران ائمه معصومین(علیهم السلام) بروز و ظهور پیدا نکرد، همانگونه که امام راحل در وصیت‌نامه الهی-سیاسی خود به آن گواهی دادند، همراهی مردم با جاری شدن قرآن کریم در زندگی‌ها و همراهی‌شان با جبهه حق بود.
حضرت امام(ره)، شش کتاب دارند که پایه‌های اندیشه سیاسی ایشان است. انسان وقتی این کتاب‌ها را مطالعه می‌کند، متوجه می‌شود که امام چرا «امام» شدند. این کتاب‌ها عبارت اند از: «مصباح الهدایه الی الخلافة و الولایة»، «شرح دعای سحر»، «سر الصلوة»، «آداب الصلوة»، «شرح حدیث جنود عقل و جهل» و «شرح چهل حدیث».
در اندیشه‌ی سیاسی، باید به مبانی انسان شناسانه، هستی شناسانه و معرفت شناسانه توجه داشت. حضرت امام(ره) مبانی اسلام در را این حوزه‌ها را به دقت مطالعه و فهم کرده بودند که در تمام دوران ۳۰ ساله‌ی مبارزه و ۱۰ ساله‌ی زمامداری ایشان بروز و ظهور داشت.
تفاوت حضرت امام(ره) با اشخاص پیش از خودشان، این بود که ایشان مبانی اسلام را از کتاب‌ها و کتابخانه‌ها وارد عرصه‌های اجتماع، سیاست، فرهنگ و اقتصاد کردند.
امام راحل یک سال پیش از پایان جنگ جهانی دوم را بهترین زمان برای قیام اصلاحی می‌دانست و مردم را به قیام برای خدا فراخواند. درست در همان زمانی که مناسبات نظام جهانی عصر حاضر در حال پی‌ریزی شدن بود.
هرچند درآن روز، آنچه حضرت امام(ره) مردم را به آن دعوت کردند رقم نخورد، اما با انقلاب اسلامی، امام(ره) دوران جدیدی را رقم زد که مناسبات استکباری پیشین را به هم ریخت. گفتمان مقاومت و طوفان الاقصی امتدادی از این حرکت ایشان بود که یک‌سال پس از آن، خود آنها اعتراف کردند که نظم قدیم دیگر تمام شده است.