یکی از مسائل مهم در اندیشه سیاسی و به تبع آن در مسائل سیاسی، مسئلهی تبعیت و همراهی با افراد و رویکردها است. در آیات فراوان قرآن کریم، موضوع «معیّت» مورد توجه قرار گرفته است که انسان با چه کسانی باید همراهی کند و با چه کسانی، نباید همراهی داشته باشد؟ این آیات، دارای مفاهیم عمیق سیاسی هستند.
از طرف دیگر، همراهی خدا با گروههایی از افراد نیز در آیات قرآن کریم مورد تاکید قرار گرفته است. این همراهی الهی برای برخی گروهها به صورت همراهی ویژه اتفاق میافتد. «إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلَائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا ۚ سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ»
یکی از مسائلی که قرآن کریم بر آن تاکید دارد، این است که در عرصهی تقابل میان جبههی حق و باطل، کسانی در جبههی حق، با همراهی با انبیاء، به مبارزه با کفر میپرداختند. «قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ»
آن چیزی که چه در رفتار فردی و چه در رفتار سیاسی اجتماعی اهمیت دارد، ویژگیهای همراهان جبههی حق از نگاه قرآن کریم است؛ «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ۚ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» ادامهی این آیهی شریفه، به صراحت، روش و ساختار همراهی با نبی مکرم اسلام(ص) و جبههی حق را بیان میکند:«ذَٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ ۚ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَىٰ عَلَىٰ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ» جبههی حق مانند یک شجره طیبه، با تغذیهی مبانی به همراهان خود، آنها را به ثبات و استحکام رسانده و سپس هر یک از این همراهان، در راستای اهداف این جبهه به فعالیت میپردازند.
طبق آیات قرآن کریم، عدم همراهی با جبههی حق و انبیاء الهی، سبب حسرت و خسران خواهد شد. «وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا»؛ در دو آیهی بعد، عنوان میشود: «وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَٰذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا». همراهی با رسول خدا، در امتداد دادن آیات قرآن کریم در زندگیهای فردی و اجتماعی ما است.
در آیات قرآن کریم، همراهی با پیامبر(ص)، ویژگیهایی دارد:«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَىٰ أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّىٰ يَسْتَأْذِنُوهُ»؛ کسانی که به خدا و رسولش ایمان دارند، در امور اجتماعی وارد نمیشوند مگر آن که آن اجازه و اذن لازم را داشته باشند. البته در آیات دیگری نیز عنوان میشود که عدهای، این اجازه گرفتن را بهانهای برای فرار از مسئولیت قرار میدهند!
طبق آیات قرآن کریم، گاهی عدهای صرفا به دلیل منافع شخصی خودشان، به دنبال همراهی با جبهه حق هستند؛ در هنگام شکست، از اینکه خودشان متحمل هزینه نشوند، خوشحال میشوند و در هنگام پیروزی، خودشان را شریک آن پیروزی میدانند! «وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِنْ جَاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ» «الَّذِينَ يَتَرَبَّصُونَ بِكُمْ فَإِنْ كَانَ لَكُمْ فَتْحٌ مِنَ اللَّهِ قَالُوا أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ وَإِنْ كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ قَالُوا أَلَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَنَمْنَعْكُمْ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»
نماینده مقام معظم رهبری در شورای عالی امنیت ملی در پاسخ به پرسشی در موضوع تعابیر مختلف عنوان شده در خصوص مخالفت صریح رهبر معظم انقلاب با مذاکره مجدد با ایالات متحده، گفت:
در چنین موضوعاتی، باید با منظومه معرفتی رهبر انقلاب آشنا باشیم. مقام معظم رهبری از ۱۲ آبان ۱۳۹۲ بارها در موضوع مذاکره به تبیین پرداختند. تصریح ایشان در بیانات ۱۹ بهمن امسال، برگرفته از منظومه معرفتی ایشان بود. دلیل منع مذاکره با آمریکا، تجربه گذشته ماست.