وقتی به زیارت مشرف میشویم بیان میکنیم «مُحَقِّقٌ لِمَا حَقَّقْتُمْ مُبْطِلٌ لِمَا أَبْطَلْتُم»، یعنی من میخواهم آن حقی را که شما بیان میکردید محقق کنم، میخواهم آنچه را که شما باطل میدانستید باطل کنم. این از دعاهای ماست؛ «نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّةٌ»، اگر نگاه یا رویکردی دارم بر مبنای هواهای کذا نیست بلکه بر مبنای معارف شماست؛ «رَأْیِی لَکُمْ تَبَعٌ»، بنای من بر این است که اگر توانی دارم آن را در خدمت شما بگیریم و برای یاری رساندن به شما آماده قرار دهم.
اینجاست که در ادامه ادعاهایمان در محضر ائمه معصومین و حضرت رضا علیهالسلام بیان میکنیم: «وَبَرِئْتُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ أَعْدَائِکُمْ وَمِنَ الْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَالشَّیَاطِینِ وَحِزْبِهِمُ الظَّالِمِینَ لَکُم»، آهنگ رفتار من برائت، فاصله داشتن و مرزبندی با اینهاست. «مِنْ کُلِّ وَلِیجَةٍ دُونَکُم». همان تعبیری که در قرآن آمده است: «أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تُتْرَكُوا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوا مِن دُونِ اللَّهِ وَلَا رَسُولِهِ وَلَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً»، یعنی کس دیگری را بهعنوان دوست و محرم نمیگیریم و از هر ولیجهای که غیر از شما باشد برائت میجوییم.
بخشی از سخنرانی در جمع مسئولان بسیج دانشجویی سراسر کشور در #مشهد / ۳۱ مرداد ۹۵