حامد بامروتنژاد | انتخابات تمام شد.
جشن پیروزیاش را هم گرفتند و از امروز ساعت شنی چهل و اندی روز پایانی دولت دوازدهم و آغاز دولت سیزدهم شروع میشود.
اما همه چیز تمام نشده. چیزهایی هست که تازه شروع شده و به این زودیها سایهاش کنار نمیرود.
حالا دیگر همه میدانند که کشور را نمیشود با نمایش اداره کرد، همه میدانند توضیح دادن فرآیند و گزارش از مسیر، هر چقدر هم مفصل، جای نتیجه را نمیگیرد.
دیگر کسی نمیتواند کار نمایشی را رنگ کند و جای کار واقعی قالب کند!
زمزمهای آرام در گوش مردم نجوایش باقی است: کشور را نباید فقط اداره کرد، باید جهش داد، میشود جهش داد.
حالا دیگر هر روستایی میداند که روستایش نه یک تهدید که میتواند یک سلول جهش باشد!
حالا هر کسی که داعی مبارزه با فساد داشت، مردم با ذرهبین "اول رفقا بعد رقبا" به او نگاه میکند.
حالا دیگر میشود تصور کرد که سیاست هم میتواند پدر و مادر داشته باشد. میشود دو زانو زیر دست مرد کارگر نشست و گردن کج کرد برای شنیدن بغضاش و در همان حال برای "دروغگو" نخواندن رقیب به لکنت افتاد.
حالا دیگر همه میدانند، نمیشود روز اول دولت نشست و به راهحلها فکر کرد، باید برنامه داشت.
حالا دیگر همه میدانند رذیل است کسی که راهحلی داشته باشد ولی به رفیق که هیچ به رقیباش هم ندهد.
حالا همه منتظر کارتابل روز اول رئیس جمهورند.
حالا دیگر هر کسی بگوید: نمیشود!
صدایی از بین جمعیت با لحنی حقبهجانب فریاد میزند: میشود، شما نمیتوانید!
حالا دیگر همه به ناکارآمدی مسابقه هوش مناظرات پیبردهاند!
حالا دیگر همه میدانند که در امکانات دولتی سهم دارند. از زمین ورزش و استخر گرفته تا هتل و سوئیت و سینما.
حالا دیگر همه میدانند برنامه، یکشبه نوشته نمیشود.
حالا دیگر همه به دنبال پاسخ معتبرند.
حالا دیگر هر کودکی در بازار، لختی پادشاه سیاستورزی امروز ایران را فریاد میزند.
و مردم نه متحیر و ترسان، که با تحقیر به پادشاه نگاه میکنند.
آری، همه چیز تمام نشده. چیزهایی هست که تازه شروع شده و به این زودیها سایهاش کنار نمیرود.
پ.ن: برای شما چه چیزهایی تمام نشده؟ در کامنتها بنویسید ...