چند وقتی بود روی تهیه پروپوزالی برای ارائه و تصویب در شواری امنیت ملی کار می کردم. وقت زیادی روی آن گذاشته بودم. آن زمان دانشجوی دکترای مدیریت بودم. پروپوزال که آماده شد به دفتر دبیر شورا فرستادم. مدتی بعد از دفتر تماس گرفتند. با دکتر جلسه داشتم. دکتر خودش طرح را خوانده بود. رو کرد به من و پرسید: این طرحی را که نوشتی چه کسی باید اجرا کند؟ اسم یکی از وزراتخانه های کلیدی را بردم. گفت: باید مدیران این وزراتخانه را بازخواست کرد که چرا وظیفه شان را انجام نداده اند. بعدتر که پیگیر شدم شنیدم طرح را فرستاده به آن وزارتخانه و کار را تا مرحله عملیاتی شدن دنبال کرده است.... به پولی نرسیده بودم ولی در دلم او را تحسین می کردم که می داند به جای ایجاد ساختارهای الحاقی در کشور به دنبال اصلاح ساختارهای موجود است. البته زیاد به او اعتراض می کردند که چرا به خیلی از طرح ها و پروپوزال هایی که آماده می شود پول نمی دهد. *** علیرغم سفید شدن موی سرش به نظر نمیرسید که سن زیادی داشته باشد. شاید بین ۴۵ تا ۵۵ سالش بود. رفتارش با من بسیار متواضعانه بود و خیلی احساس نمیکردم که با مسئول بلند پایه یک کشور قدرتمند مصاحبه می کنم. تقریبا در تمامی زمینههای منطقهای و بینالمللی با یکدیگر متفق القول بودیم... مصاحبه تمام شده بود. دکتر جلیلی اصرار کرد که تا درب ورودی ساختمان و مقابل ماشین مرا مشایعت کند ولی برای این کار باید پلیه های زیادی را پایین می آمد. هر چند سعی کردم او را منصرف کنم بیفایده بود. تا کنار درب ماشین من به صحبت هایمان ادامه دادیم. در طول پایین آمدن از پلهها احساس کردم کمی راه رفتن دکتر جلیلی غیرعادی به نظر میرسد. هنگامی که به ماشین سوار شدم از همراهم در این مورد پرسیدم. گفت دکتر جلیلی پای راست خود را در جنگ با عراق از دست داده است. خیلی شرمنده شدم. مجدی حسین روزنامهنگار مشهور مصری *** مدتی بود که پیگیری می کردیم که در سفر بغداد همراه تیم مذاکره کننده ایران باشیم. چند مستند قبلا ساخته بودیم. توجیه مان برای همراهی با تیم مذاکره کننده این بود که مذاکرات حساس ایران با غرب باید ثبت شود... عازم بغداد بودیم. چهره آقای جلیلی، چهره شناخته شده ای شده بود. به خاطر همین وقتی وارد سالن انتظار فرودگاه شدیم مردم به استقبال آمدند و برای موفقیت تیم مذاکره کننده صلوات می فرستادند. بعضی ها هم می آمدند جلو و با دکتر دست می دادند. دکتر با خودش یک ساک دستی آورده بود و اصرار داشت دست خودش باشد. محافظین و همراهان هرچه اصرار می کردند که ساک را به ما بدهید فایده ای نداشت. به خاطر پایش فکر می کردیم که اذیت می شود. یادم هست به حرم هم که می خواستیم مشرف شویم اصرار داشت که خودش کفشش را دربیاورد و به کفشداری بدهد... هنگام سوار شدن در اتوبوس فرودگاه کاملا احساس می کردم که مردم از این که یک مسئول بلند پایه همراه آنهاست احساس خوبی دارند. فکر می کردم که وقتی به کربلا رسیدند مسئولان کشورشان را در دعاهایشان یاد خواهند کرد... به قول معروف هواپیما هنوز اجکت نکرده بود که خلبان هواپیما شخصا آمد پیش آقای جلیلی و گفت: بنده به عنوان مسئول امنیت هواپیما از شما خواهش می کنم که به قسمت فرست کلاس هواپیما بیایید تا مشکلی پیش نیاید. آقای جلیلی سرش رو به نشانه تشکر تکانی داد و گفت: بنده هم به عنوان مسئول امنیت کشور به شما می گویم که نیازی نیست و مشکلی پیش نمی آید. *** رفته بودیم بغداد برای مستندسازی از از فعالیت های تیم مذاکره کننده. مهمترین چیزی که برای همه ما مهم بود این بود که این دفعه مذاکرات به چه نتیجه ای می رسد. دیپلمات های غربی به دنبال ادامه دار کردن مذاکرات بودند و دکتر هم کسی نبود که فریب طرف مقابلش را بخورد. از کسی شنیده بودم که از سال 76 رئیس میز آمریکای وزارت خارجه بوده و دوره ای هم معاون اروپا و آمریکای وزرات خارجه. دکتر خوب آن ها را می شناخت و آن ها هم خوب دکتر را... دوربین را آمده کرده بودم که وقتی دکتر و خانم اشتون آمدند از زاویه خوبی ازشان فیلم بگیرم. یک دفعه دیدم اشتون با یک پیرهن بلند و یقه بسته وارد سالن شد. یک لحظه ماتم برد. دکتر لبخند زنان آمد و تشریفات را انجام داد. همان موقع بین خبرنگارها و ما که مستندساز بودیم پیچیده بود اگر مذاکرات بغداد هیچ نتیجه ای نداشته باشد حداقل اشتون را با حجاب کرده است. یکی از خبرنگارها ابتکار خاصی زد و دیدارهای دکتر و اشتون را طی چند دوره مذاکرات کنار هم قرار داد. هر سری اشتون باحجاب تر شده بود. برای مذاکرات آینده هم چادر سر اشتون کرده بود!... خنده ام گرفته بود. این غربی ها حالی شان نشد که فعالیت های ما صلح آمیز است اما حداقل دکتر به آن ها یاد داد که به اعتقادات طرف مقابلشان احترام بگذارند. *** قرار بود با تیم مذاکره کننده برویم مسکو برای مستند سازی. بعدتر اسمش را گذاشتیم سفر به مدار 55 درجه. هواپیما متعلق به شرکت ایر فلوت روسیه بود این یعنی این که عملا وارد خاک روسیه شده بودیم. بعضی از خانم های ایرانی همان اول پرواز روسری خود را در آوردند. خیلی ها نمی دانستند آقای جلیلی و تیم مذاکره کننده بین آن ها هستند. بامزه این که خبرنگار ها رفته بودند جلو و در قسمت بیزینس هواپیما نشسته بودند و دکتر و همراهان در عقب در بین ملت!... ساعت 3 شب بود. موقع نماز که شد دکتر و همراهان جلوی کابین که اندکی جابازتر بودند ایستادند برای نماز صبح. تقریبا 20 نفری جا می شدند. همان جا دوربین را برداشتیم و چند قاب خوب بستیم و چند تا عکس هم گرفتیم. احساس اذيت شدن آنها حتي در نمازشان را مي شد فهميد. اما چه كنيم كه وظيفه رسانه فعلا چنين تعريف شده است! صدای چق چق و نور فلاش قسمت جلوی هواپیما را گرفته بود.... حالا تقریبا همه فهمیده بودند که چه کسانی در هواپیما هستند. خانم هایی که روسری شان را برداشته بودند به سر کردند. البته احساس می کردم که این کار را از روی احترام به دکتر و همراهان انجام می دهند و نه از روی ترس. احساس می کردند که انسان ارزشمندی در بین آنهاست... مسکو که رسیدیم چند نفر از همان خانم ها آمدند و گفتند که با دکتر می خواهند عکس بگیرند. یکی شان که 26، 27 سالی می شد نمی توانست احساساتش را کنترل کند. گریه اش گرفته بود.